lunes, 23 de abril de 2012

Rojo.

Siente el rojo dolor áspero en tu pecho del odio reflexivo, siente como te vas apagando lentamente por el olvido, descubre como las personas se quieren y desaparecen en segundos, descubre como es el mundo, con sus ricos, sus trabajadores y sus vagabundos, descubre el punto de vista de cada uno, cómo para todos es prácticamente el mismo, don dinero, y don provecho, siempre presentes a la hora de juzgar entes.

Yo juzgo desde la razón y el corazón, inspiro el humo que sus pulmones no respiró y miro con los ojos marrones cálidos que nadie vio, en los que nadie se fijó, para dar rienda suelta a cualquier conversación.

domingo, 22 de abril de 2012


Y si creemos como lo hacemos es por cuatro factores: La formación en la infancia, el grupo social, la educación y las capacidades propias del individuo. Esto forma el pensamiento.

Cuando estos cuatro fundamentos están satisfechos la persona que piensa con ellos está capacitada para hacer el bien, o actúar como él.

Cuando alguno de estos fundamentos falla ni tus acciones ni tus reacciones están hechas mediante el bien a no ser que la persona esté dotada de uno de los fundamentos restantes de un modo superior.

A raíz del pensamiento y la experiencia, enriquece el mismo.

Pero para que esto pase, hay que pensar, y una vez pensando, madurarás, y te considerarás persona, si sabes lo que es.

Rencor, odio, nostalgia.


No tengo fe ni en el ser humano, no tengo, ni ganas de estrechar manos, ni de tratar con agudos, ni de mirar al futuro, hoy tengo ganas de negro, de que la sangre de mis venas brote hacia el exterior, de trágico dolor, de histéricos gritos, de que mi cerebro sea extirpado entero para no pensar más, para no concentrarme en el más allá, para no pensar en lo que vendrá, para sonreír cuando salude el papa, para parar esta vida infernal.

Hay tantos pares de ojos como puntos de vista de la vida, y hay tanta ignorancia, que la primera película será tu guía, y te convertirás  en la ovejita que todos quieren que seas, y no regirás, ni pensarás, y actuarás por patrones cinematográficos, por sueños y relatos fantásticos, por idioteces que en tu cabeza actúan como dardos, es irónico pensar lo que pensamos, es inviable intentar predecir algo, es absurdo hablar en futuro cuando no sabes ni lo que hay dentro de ti, cuando no sabes lo que piensas, cuando lloras sin motivos, cuando sufres sin testigos, cuando hablas sin argumentos, cuando tragas saliva en momentos tensos. No hay motivos para pensar, no hay motivos para actuar, así que, saluda, sonríe y besa, que tu cerebro, no analice lo que pasa, o morirás con miedo a vivir, y vivirás con miedo a morir, y actuarás de forma segura, y que es seguro, si en la vida no existe nada, si toda la realidad es inventada.

Vive para morir, que ya morirás para vivir.
Que nadie estorbe en tu camino, que no piensen por ti, que no valoren tus actos, que no te juzguen si has amado.


viernes, 13 de abril de 2012

Mentiras.

Si mientes toda tu vida, a todo el mundo, si haces de tu vida una mentira, a base de mentiras ¿Es tu vida una verdad?

Tu vida, es verdad que es una mentira, y en ella, no podrías decir que eres un mentiroso. Si lo haces, tu vida no sería una mentira, puesto que has dicho una verdad.

Y en el caso de que lo digas, como no has mentido siempre, ya que has dicho una verdad no eres un mentiroso, con lo que no has dicho una verdad certera y es posible que sea mentira, que es lo más probable debido a que has mentido toda tu vida.

Y si has mentido en que eres un mentiroso ¿No es verdad que no lo eres realmente? Lo que implicaría que nunca has mentido excepto esa vez.

¿Qué pensáis?¿Estoy en lo cierto?¿O miento acaso?

lunes, 2 de abril de 2012

Vuela.

Deja volar tu imaginación, sigue la senda de la esperanza si quieres ser feliz, aléjate de las realidades, olvídate de las promesas, de los favores, de los roces, olvídate de todo lo que crees que es verdad, y móntate tu película, donde tú seas el protagonista, donde pase lo que a ti te de la gana, donde nada tenga perdón ni límites, donde nada no sea nada, si no todo, y una sonrisa ocupe tu cabeza por un día, por semanas, por meses, y una canción sea la banda sonora interminable de tu vida, una canción, tú la eliges, la que más te guste. Deja volar tu corazón incandescente fácilmente exaltable por el aire, para que pueda mirarlo de cerca, para que pueda apreciar las venas de dolor que pronto serán las mías...

domingo, 11 de marzo de 2012

Muérete vida, que no haces más que molestar.

Si la luz es mi destino guíame faro mío, llévame a donde haga frío para poder saber que existo, por favor usa mis labios de pretexto y así te muestro que lo nuestro nunca fue opuesto, que esto nunca se tiñó de negro, si no de verde dando así esperanza a este poeta de piel feble, de rostro tenue, de mirada perdida entre montones de calles y andenes.

Así soy y así me conoces, como el hombre de las mil voces, como el que quiso morir pero sobrevivió por dos razones, por sonreír entre callejones, y por enfrentarme a ti como a leones. Queriendo destacar entre el gentío, queriendo despertar a un genio, queriendo querer a mi ego, queriendo ser amado con esmero y no apartado como después de una coma, un cero.

Pero sin resultado, todo lo dicho pronto es olvidado, y amontonado en el pensamiento desinteresado. Todavía no comprendo tu objetivo, no sé qué tengo que hacer contigo, no me lo explico, ni por qué eres distinta para mí que para un desconocido, y todos dicen saber algo de ti, el marroquí cree amarillo, el nazi cree violeta y todo es así; y esta situación es demasiado violenta como para ser cierta, por eso pedí tiempo muerto, por eso dos años creciendo sin tener sentido en el universo, pero ahora tras llorar mares y océanos, despierto del sueño donde tendido en el suelo solía mirar al sol sin salida y sin aliento. Me levanto, ''sonrío, saludo, pregunto, aunque pocas veces me toque responder a mi, pienso, sonrío, río, hablo, toco, quiero, saludo, vuelvo a pensar, gasto energía...''

''Si la vida es un instante hoy quiero olvidar que existo'' Nach.

Gracias por leer esto, espero que os haya gustado.
Comentad.

jueves, 8 de marzo de 2012

Loco dicen los corderos...

Y se abren las puertas de la libertad ante nuestros ojos, no nos damos cuenta y es por eso que no reaccionamos, es una pena. Algunos me dicen: ''pero por dios has perdido dos años de tu vida sin hacer nada'' (He repetido dos veces cursando la ESO, lo que me coloca hoy en día en primero de bachillerato con dieciocho años) pero yo les digo que no me arrepiento de nada, que si hoy fuera hubiera hecho lo mismo, y gracias a ello, a haber derrochado el tiempo, he aprendido modales gracias a dos maravillosas profesoras ejemplares, entre otras personas, que a golpe de vara (imaginaria por supuesto) me enseñaron a vivir un poco, he aprendido a oír, a ver y a callar cuando debía hacerlo, y he conocido a gente maravillosa que me sonríe cuando me ve y eso, hoy en día, para mí es más importante, que una buena media o un calcetín roto.

Pero (siempre hay peros cuando te dicen cosas buenas o bonitas, si te lo dice alguien que no te intenta timar, ¿Os dais cuenta?) no puedo pintar todo del mismo color, he de decir que he conocido a gente que no me ha gustado tratar con ella, otra que aún hoy en día ocasiona problemas, porque no quiere cambiar el sistema ni el método de vida, porque vive aferrada a un golpeo continuo contra un muro (y cabe decir que a cabezazos) que no le permite ver lo que hay detrás de el, que le ciega completamente de la realidad y que vive en sus ideas y desafortunadamente en tu mundo, lo que no facilita las cosas.

Me han llegado a decir que si fueran yo se habrían suicidado, no miento, que conste en acta y... No me lo he planteado por supuesto, pero sí me he preguntado a mí mismo por qué no me lo he planteado. Y básicamente he llegado a la conclusión de que es el humor el que por pes o por cus no nos deja volvernos locos en la soledad y en la compañía.

Esto tan solo son reflexiones, reflexiones que algunas personas leerán y pensarán que el humor no tiene cavidad en mí, personas que no entenderán las bobadas que puede decir el loco este, pero quiere decir en ese caso que lo habréis leído y ahí es a donde pretendo llegar, a raíz de eso acepto cualquier crítica, que de todo se aprende.

El que da las gracias y saluda diariamente se despide. Un abrazo.

jueves, 19 de enero de 2012

Aproxímate, por favor.

Acércate más, abre los ojos, llora, y mucha atención a quien te coge en brazos, esa persona con su pareja serán los que te cuiden, los que te eduquen, los que te adiestren, los que velen por tu seguridad y tú serás el que les mienta, el que les insulte a sus espaldas, el que se enfade por puro egoísmo, por caprichos materiales. Pero ellos sonreirán cuando te vean crecer, y tú les abrazarás porque les querrás como a nadie ya que gracias a ellos, eres quien eres, porque fueron ellos quienes ladrillo a ladrillo construyeron lo que hoy nos muestras como una mente de arquitectura moderna.

Acércate más, abres los ojos, te levantas día a día, te preparas el desayuno, te duchas, te vistes, te pones música con eso a lo que llamas cascos, te blindas al exterior, te crees importante por hacer una entrada nupcial en el instituto al estar escuchando cualquier canción de moda, te aíslas de lo realmente correcto, te despejas un poco, te ríes un poco de alguien, te engañas a ti mismo al engañar al profesor al que no le importas, te sientes completamente realizado contigo mismo, te compran la última chaqueta que cuesta ciento veintinueve coma cincuenta y cinco llantos de Taiwaneses, te creces como mala persona, te das cuenta tarde, te arrepientes...

Acércate más, abro los ojos, me levanto día a día, no desayuno por no perder el tiempo, me quedo quieto durante quince minutos debajo del agua en la ducha porque el cerebro empieza a carburar, miro al espejo a mi fofo doble, sonrío y le digo ''Hoy va a ser un gran día'', recubro mi cuerpo de telas ya que por convención no es moral ir desnudo, pienso mientras viajo hasta el instituto, empiezo el día dispuesto a aprender algo, con todas las ganas que pueda, pienso, sonrío y comienzo con un enérgico ''¡Buenos días!'', pienso, abro debates para aprender siempre algo, pienso, sonrío, me reúno con aquellos que considero personas o casi, les hago reír, les cuento un chiste, les robo una sonrisa, una carcajada, interpreto mi papel de humorista, pienso, sonrío, saludo, pregunto, aunque pocas veces me toque responder a mi, pienso, sonrío, río, hablo, toco, quiero, saludo, vuelvo a pensar, gasto energía... Llega la tarde, pasa el tiempo, pienso, y satisfago mis necesidades sentimentales, escucho o hago música, mucha, aquella que necesite para seguir viviendo, dejo de pensar para que la música piense por mí, cae la noche y me limito a escribir aquello que creo que me ha marcado durante el día, que son muchas cosas, ya que no pierdo la ilusión por nada, ya que estoy al pie del cañón desde que me levanto hasta que me acuesto, cansado, cierro los ojos, me levanto, no desayuno por no perder el tiempo, me quedo quieto duran...

Acércate más a la función del ser humano, no estamos aquí para descubrir por qué estamos, estamos aquí para estar, para vivir, y es mejor vivir sonriendo y con los ojos encharcados de lágrimas al recibir la enhorabuena por hacer algo por voluntad propia, y luchando día a día por ello, resistiendo las tendencias externas, o las opiniones destructivas.

Penso, logo sorrío.
Sorrío por pensar
miro ao xentío
achégome a falar.

Penso, logo calo.
Sorrío en silencio
non farei nada malo
morreremos de cansancio

Penso, logo bico.
Bico por sorrir
achégate máis
o benestar é gratuito.

Gustaríame facer unha mención especial a un cantautor local da comarca de Ferrol que publicou un disco fai pouco tempo, chámase Miguel Castro e a súa obra ''Dos toboganes''. É impresionante, tanto a calidade vocal como instrumental, desafortunadamente como é predecible no mundo actual, Miguel non ten a fama que debería ter, xa que debería ser un cantante a nivel nacional e non local da comarca de Ferrol, aconséllovos que escoitedes o disco. Hai algunha que outra canción en Youtube pero no caso de que alguén estivese interesado na compra do seu novo disco, podería falar comigo.


Me gustaría hacer una mención especial a un cantautor local de la comarca de Ferrol que publicó un disco hace poco tiempo, se llama Miguel Castro y su obra ''Dos toboganes''. Es impresionante, tanto la calidad vocal como instrumental, desafortunadamente como es predecible en el mundo actual, Miguel no tiene la fama que debería, ya que debería de ser un cantante a nivel nacional y no local de la comarca de Ferrol, os aconsejo que escucheis el disco. Hai alguna que otra canción en Youtube pero en el caso de que alguien estuviese interesado en la compra de su nuevo disco, podría hablar conmigo.

http://www.youtube.com/watch?v=EtdCg8rczaM

Grazas a todos.

miércoles, 18 de enero de 2012

Y todo por no aprender bien...

''Y aprendí a aguantar la risa, para poder hacer reír, y aprendí a mirar a los ojos, para poder mentir, así como aprendemos a aprehender de una manera inconsciente todos aquellos conocimientos que se nos echan encima siempre, y esos que recogemos del suelo continuamente.''

Me gusta aprender, me gusta conocer a las personas, me gusta contarles un chiste, hablar con ellos de política, de música y darme cuenta de como crecemos, hace nada eramos unos críos, ahora lo seguimos siendo, pero con ideas revueltas en la cabeza, unas buenas, otras malas... Hay un refrán que dice que el tiempo pone a cada uno donde corresponde, creo que tiene razón, véase el chaparrón que está cayendo en España, algunos juran haber visto algún que otro tornado, sí, señoras y señores, hablo nada más y nada menos que del caso Urdangarín, no quiero profundizar en el tema porque me parece algo carente de sentido, pero esto sí nos lleva a esas ideas revueltas en la cabeza, ya que es un claro ejemplo de que crecemos con ideas malas, ya que todo este tipo de corrupción política que ha coronado este país, no está constituida por otra cosa que por ''personas'' sin principios y maleducadas, no me gusta este palabrejo, porque puedes estar mal educado pero ser una buena persona, y haber pasado ocho quilos de tu educación (por parte de padres) o no haber tenido y no ser una persona corrupta porque realmente tú te has trabajado tu personalidad.

Y hablando un poco de todo, no hago más que oír eso de que España es una porquería, que la sanidad, la educación, los funcionarios, la economía, etc. son una porquería y así, una infinidad de cosas. ''Vamos a Alemania'' y ''Es que Estados Unidos es el mejor país del mundo, solo hay que ver el patriotismo propio que tienen por el país, siendo Estados distintos.'' me decían el otro día, que carcajadas tan sonoras. ¿Sabéis? Vivo en Ferrol, no me iría de esta ciudad por demasiadas cosas, además tengo familia aquí, y eso es lo importante, pero sé que el día de mañana no estaré aquí, añoraré el entorno, las vivencias, la gente. ¿Suena a chino lo que estoy diciendo verdad?

La idea es esta, vivimos dirigidos por entes políticos, bien sean partidos, personas, lo que sea y estos que dicen velar por el pueblo, usan nuestro dinero para no velar por el pueblo. Voy más al grano, en un par de años, la empresa constructora de barcos Bazán/Izar/Astano/Navantia echará el cierre, ya que son empresas que dependen del Estado y este no hace nada por ellas, y la producción estatal de barcos está regulada. Pero esta empresa podría haberse privatizado, como ha pasado en otras ciudades alzándolas y creando un comercio rico en ella. Ferrol es la única ciudad portuaria que decrece en la UE teniendo actualmente sobre setenta y tres mil habitantes, veinte mil menos que hace treinta años.

Calculo que en diez años, si la cosa sigue así, en Ferrol vivirá muy poca gente en comparación con la que ha vivido ya antes aquí. Aunque a lo mejor en diez años instalan la depuradora en La Malata y edifican allí.

Como le he dicho a mis padres más de una vez:
''Si vosotros no luchasteis por vuestro futuro, si no luchasteis por nosotros, no podemos hacer nada ahora.''

Luchad por todo, cueste lo que cueste, labremos un futuro, unidos.

Y con esto termino por hoy!
Un abrazo a los lectores y gracias por estar ahí por muy fácil que sea.

sábado, 7 de enero de 2012

Hay personas y personas.

Y ahí pasaba las horas, sentado mirando el atardecer, ahí pasaba el tiempo, los años, consumido por la misma droga: La pasión. Hay personas y personas.

¿Sabéis? Desde hace una temporada hacia aquí, con fecha de inicio no memorada he comenzado a valorar mucho a las personas, me encanta, sé que por una parte no llego a ser nadie para valorar porque todavía soy, como algunos me llaman, un chaval y la experiencia hace al sabio. Pero también tengo a favor que soy una persona, como todos, y eso, aunque suene un poco descarado, me da derecho a opinar o valorar a la gente de mi entorno.

Me ha ayudado mucho hacerlo, a conocerme a mí mismo, a pensar un poco antes de actuar a conocer bien a las personas que me rodean... Algunos llaman madurar a este suceso, ya que marca un cambio en la actitud de un adolescente a una persona adulta, me gusta el término, pero no es el caso, creo que está mal empleado, es demasiado generalizado, una persona no empieza a pensar un poco y ya madura, porque puede ser un terrorista, por ejemplo, y una máquina de pensar a su vez.

He conocido a bastante gente y podría hacer varías menciones sobre alguna maravillosa, pero no acabaría con lo buena que ha sido en general toda conmigo, lo que sí me gustaría mencionar, más que a las personas particularmente, es alguna de las conductas ya que de ellas deberíamos de aprender todos. He conocido a gente ilusionada con cualquier historia que le cuentes, a otra triste con la vida que no se contenta con nada, otra con instintos suicidas, he conocido a personas cariñosas que te abrían sus brazos para agarrarse a tu tronco como muestra de fidelidad, he conocido a profesionales que lo dan todo por la docencia, incluso su propia salud, y con disposición a planes futuros como una tesis. Pero entre este tipo de conductas, entre toda la gente que he podido conocer, diría que hay algo que a la mayoría les gusta: El humor.

A toda la gente maravillosa que me he cruzado en el camino de la vida le gusta reír, de una manera u otra. Hay tantos tipos de humor, como maneras de pensar, me encanta hacer reír a la gente, estoy dispuesto a hacer cualquier pequeña tontería para sacarle alguna carcajada al más serio y repito, me encanta. Por supuesto, no siempre lo consigo, pero como las personas con una perspectiva parecida se atraen (Me refiero, si eres feliz, atraerás a la gente feliz, si eres un amargado, amargas) y yo soy una persona alegre que le sonríe a la vida, malo será que alguien no se ria...

Sonreír, abrazar y besar no cuesta nada, todavía no entiendo por qué se hace más el amor que la felicidad, si es más sencillo esto último. Ahí lo dejo...

martes, 27 de diciembre de 2011

Felicidad ante la vida.

Nacemos siendo diferentes, crecemos ante distintas adversidades, nos vemos sometidos a distintas creencias, a multitud de opiniones, elegimos entre gran cantidad de opciones que tenemos en diversos caminos, pero la finalidad, es para todos la misma: Vivir. Subjetivamente puede serlo todo o nada, pero realmente no podemos definir la vida.

Seas una persona malhumorada, seas una persona alegre, indiferente con todo, resistente a los duros golpes o no, estás viviendo y aunque no hay una fórmula común a todos para vivir bien (ya que todos somos diferentes y no todos queremos lo mismo) lo importante es estar a gusto con tu entorno y sobre todo con uno mismo, es ser feliz, poder levantarte cada mañana y sonreir delante del espejo viendo como degeneras físicamente y como creces psicológicamente.

Nadie sabe que hay más allá de la vida realmente por muchas teorías que haya, con lo cual, asegurada, solo hay una, no seas bobo y no pierdas el tiempo, que no se te ha perdido nada ahí sentado, ponte una canción que te ponga los pelos de punta, grita, baila, recuerda esa película que tanto te apasiona, tírate al suelo de cabeza, coge a tu gato y dile lo mucho que le quieres, pero vive, y no pierdas el tiempo, que oro no será, pero es lo más valioso que tienes, porque la vida al fin y al cabo, no es más que eso, tiempo que no deja de pasar.

Sonríe siempre, nunca dejes de hacerlo, quien está amargado amarga, quien desborda alegría alegra, nunca dejes de sentirte bien, de satisfacer tus necesidades.

La vida es una simple cadena:

Si estamos interesados y contentos invertimos un porcentaje en efectuar ejercicios manuales y mentales más elevado que si no lo estamos. Y nuestros actos dependen de las ordenes que demos desde el cerebro, y nuestra vida depende de nuestros actos.

Antepón la felicidad ante la vida, no la vida ante la felicidad.

Ahí dejo la cosa. Acabada la reflexión de la felicidad, que me quedaban cosas por decir.
Gracias a los que estáis ahí.

jueves, 22 de diciembre de 2011

Y así fue.

Y en un alarde de coincidencia, pensamos, es como la banda sonora de mi vida...

http://www.youtube.com/watch?v=z94PqEaFCeM


miércoles, 21 de diciembre de 2011

No vivimos mal.

El silencio es utópico en la calle,
como lo es que un pato baje al asfalto y nade
Tocar es utópico si es al aire,
pero si logras conseguirlo, será arte.

''Dejemos las conclusiones para los idiotas''
como decía Pío Baroja cuando no había sotas,
cuando los ricos tomaban las tropas,
y los pobres sudaban las motas.

Cuando para España era la libertad utópica
y para Alemania simplemente clásica.
Unión entre pueblo y tierra
haría que la cosa cambiara.

Cuando de un tiro se mataba
a cobardes por la patria.
Haberse unido el pueblo antes
y morir así con talante,
ya que mejor morir de de pie,
aunque luego caigas hacia delante
y no vivir de rodillas
en un mundo hostil y arrogante.

Donde la utopía sería un asco
y los derechos y leyes
cualquier folio en blanco
y la dignidad de estes, un montón de heces.

martes, 20 de diciembre de 2011

Un día más.

Esta mañana he hecho una pequeña exposición en clase de economía, en ella les he enseñado a mis compañeros una entrevista a un señor muy interesante llamado Emilio Duró, en el programa Buenafuente, que a pesar de muchas opiniones, para mi forma de ver, no por añadir humor a la información se pierde el mensaje. (Toma nota Intereconomía) La exposición duró sobre media hora, veinte minutos del vídeo y casi diez para exponer el tema, este era sobre la felicidad, me supo a poco el tiempo, hoy he descubierto lo gratificante que es que la gente aplauda con interés lo que dices y te preste atención. ¡Coño, es que no se me han saltado las lágrimas de milagro! Fuera bromas.

Les he contado a mis compañeros la pérdida de valores que está presente en la juventud respecto a generaciones anteriores, el egocentrismo y la falta de expresividad de esta. Me duele decirlo ya que formo parte de esta juventud, pero no me incluyo. Y todo esto se ha visto incrementado por las redes sociales de tal modo que los jóvenes no suelen pensar demasiado en el resto de la gente, y aquí me gustaría profundizar en un tema, que yo creo que es un poco extraño, ya que las redes sociales han afectado de tal manera, que hoy en día se da por echo que estas bien a no ser que te vean llorando, ¿Qué pasa? Que es muy fácil abrir una ventana de mensajería instantánea y decir: Hola que tal? bien y tu? bien, ayer me compré dos caballos y cuatro mulas. Hasta se podría tratar de una falta de confianza, ya que realmente, nunca dirás tu verdadero estado anímico. Al margen de esto, les he expandido un poco las palabras de el señor Emilio Duró, y les he dicho que transformen ese mal humor innato que llevan dentro, en pasión por la vida y en ilusión en todo lo que hagan.

Y esto os lo digo a todos los lectores a los que tengo la ocasión de dirigirme, besad, cantar, pasadlo bien, abrazad, y cojed del brazo a aquel que tenéis aprecio y soltadle un te quiero, que la felicidad depende de uno mismo y de la gente que tengais alrededor, recordad siempre que el amargado amarga, y que aquel que es feliz, sembrará felicidad por donde pase.

Disfrutad de los pequeños placeres que os puede dar la vida, me voy, mañana volveré con más, no mejor, porque no es bueno.

Os dejo con dos citas muy importantes, hasta mañana:

·La gente feliz rinde un 70% más que la que no lo es en el trabajo.
·El 80% del éxito viene de la forma de ver la vida.

(No he estado muy espesito hoy, disculpad las molestias)

lunes, 19 de diciembre de 2011

Ruido.

Sabéis, ayer me he enterado de que un hombre que mató a su mujer y a su hijo ha cobrado la pensión de viuvedad durante meses, 670 euros, para ser exactos, todos los meses, y ¿Queréis saber lo peor de todo? La secretaría de Estado de igualdad le ha pedido al ministerio de economía y hacienda que no se vuelva a repetir, por lo visto, vivimos en un mundo de locos.

Aunque no sea nada nuevo, esto es así, vivimos en un país, donde no existe la justicia, y donde la libertad ha pasado a llamarse libertinaje, que no es lo mismo. Cohabitamos con una sociedad que toma la libertad de expresión a placer, dando interpretaciones de la misma prácticamente a gusto, confundiendo una ley moral que nos permite dar nuestra opinión fundamentada, en una ley civil que permite decir lo que se te ocurra mientras defecas, no estaría mal esa ley si no tuviésemos la información necesaria para simplemente eso, documentarnos. Y no solo hasta ahí ha llegado la vagancia de nuestra sociedad si no que son capaces hasta de llevarte la contraria.

Personalmente me gusta generalizar, y me veo obligado a hacerlo cuando hablo de la parte mala de la sociedad, la que no hace nada, la que no se preocupa por su futuro, la generación Nini, la que sale en televisión predicando difamaciones sobre otras personas. Me veo obligado a generalizar, no porque sea la mayor parte de la sociedad esta nombrada, si no, porque es la que más ruido hace.

Por dios, dejad de ver prensa rosa, que lo único que hace es comeros el coco, y leed una buena novela, que puesto a leer supuestos, que sepáis con certeza que son irreales. Salid a la calle a hacer ruido y demostrad que la mayoría de la sociedad es esa gente culta y callada que aprovecha el sustrato que da la educación y desprogramad Telecinco de vuestra lista de canales por favor, que a estas alturas, ni las abuelas deberían de verlo. (No lo digo por ofensa a estas, pero algunas no han tenido la fortuna de verse en una buena situación como para permitirse una buena educación).

domingo, 18 de diciembre de 2011

Poco a poco, nos hacemos libres.

Tras un día monótono y simplón, escuchando a mi verdadero psicólogo y a uno de mis profesores de filosofía,el chojin, me dispongo a hacer un par de clicks para crear otro blog de notas que me permita contactar, una vez más, con toda esa gente que decide invertir su tiempo leyendo lo que escribe este perro solitario. Trataré, como siempre, de plasmar palabras en el blog que mis ojos todavía no las han entendido como lágrimas, porque nunca he visto motivos necesarios para llorar (si no es de alegría). Necesitaba volver a escribir un poco, lo veía necesario, he vivido experiencias únicas que no he podido reflexionar a fondo porque no las he replanteado plenamente.

He cumplido dieciocho años hace un mes, y pese al intenso deseo que tenía hace un par de estos de cumplirlos, no es nada nuevo, nada cambia, dos leyes más que te oprimen el cuello y un papel que te permite conducir un coche, sinceramente, visto así, es una locura.

No sé de que me quejo, esperaba una libertad instantánea pero no me daba cuenta que yo ya era completamente libre, no he dependido de nadie para tomar decisiones, ni de personas, ni de sentimientos... Bueno, de sentimientos quizá, ya que creo que la vida necesita pasión, ilusión y constancia si quieres vivirla con una libertad plena y he dependido de mis padres, que me han mantenido hasta día de hoy, si no me hubieran mantenido, o estaría trágicamente muerto, o bañado de otra educación, que posiblemente no me permitiría escribir lo que estoy pensando.

Una vez más, como creo recordar que ya he hecho en otros textos, he de daros las gracias a todos los que estais ahí fuera, haciendo de el mundo donde habitamos un lugar digno, donde puedo encontrar a gente maravillosa, con la que salir una noche de fiesta y reirme a carcajadas y donde puedo encontrar a gente con la que compartir experiencias y sentimientos.

Me gusta disfrutar de conversaciones, de música, me gusta cojer la guitarra e intentar alguna que otra canción, me gusta levantarme tarareando alguna canción sin venir a cuento, me gusta acostarme bailando, me gusta ponerle pasión e interés a todo para poder hacerlo con sentimiento, me gusta oler la comida por la calle al mediodía un día por semana, me gusta pensar en lo que he hecho y reirme por haberlo echo mal, me gusta la ironía, me gusta ponerme nervioso pensando en mi futuro, y en mi pasado, también me gusta tirarme en el suelo a mirar el techo constantemente, y perderme en un mundo de yeso blanco infinito, donde vagan mis palabras, donde corren mis pensamientos en libertad, fuera de esa cárcel llamada realidad donde estos nunca llegan a su fin.

Pero sabeis, lo que más me gusta es salir a la calle, respirar hondo y darme cuenta de que la realidad y los límites, son lo que le da sentido a la vida... Salir a la calle y darme cuenta de que estoy vivo. Y reírme por ello, ya que lo más importante en esta vida es el humor, y no el vítreo precisamente.

No voy a seguir por hoy, esto ha sido una pequeña introducción que intentaré hacer una rutina diaria, plasmando el CO2 que mis pulmones expulsan. Me gustaría que me siguiera la gente y leyese algo de lo que escribo, que me diera su opinión y disfrutar así de la vida, y del mundo.

Gracias a todos. Espero acostarme bailando hoy también.

viernes, 9 de septiembre de 2011

Arriba.

Esa sensación, de que tu corazón se encoja en tu mano
Esa sonrisa al ver alcohol a tu hijo vomitar
Ese pálpito inmortal, cuando se muere tu hermano
Esa diversión, a partir del cáncer terminal...

Disfruta, la vida son dos días, ¿Quien te va a impedir hacer lo que quieras? Tan solo somoss eres humanos, todos, disfruta lo tuyo y defiende tus ideas solo así conseguirás llegar a la cima, solo así conseguirás hacer que las personas a las que quieres se sientan orgullosas de ti.

Y no esperes que lo demuestren frecuentemente.

sábado, 3 de septiembre de 2011

Soñando en sueños. Soñando.


Anochece otro día más,
como tantos otros,
me tiraré a soñar
como un niño loco.

Dormiré inconsciente
nubes, humos grises,
todo dentro de mi mente
urbes, pueblos viles.

Vicios, juego perdido,
peleas, amor eterno,
mimos, sangre al vacío,
celos, salidos del averno.

Luces apagadas, poesía,
nado, vuelo, aterrizo
miradas, mentiras, biblia,
errores dóciles, crucifico.

Despertaré con agonía,
azúcar, amor invencible
alzaré mi moral durante el día
sal, dolor indestructible.

Miro por la ventana,
estoy despierto, vivo
que ficticia madrugada,
que realidad ante lo sentido.

viernes, 2 de septiembre de 2011

Ven conmigo, vamos a dar una vuelta.



Todavía recordaba la conversación que había tenido con él hacía tiempo:

-Pero, lo más importante, por favor, dímelo ¿Qué es para tí la felicidad?- Le había preguntado yo.
-¿La felicidad? ¿La felicidad de quien? ¿La tuya, la de tus padres o la de un niño africano de ocho años?- me había respondido arrogante...
-La mía, supongo... -respondí confuso, aunque había entendido a la perfección la indirecta que había detrás de esas preguntas.
-La felicidad, científicamente es la ausencia de miedos, ahora pregúntate. ¿Eres realmente feliz?- Me hizo la pregunta y se giró de inmediato, caminando al frente, yo estaba confuso, me quedé quieto, dejé que se marchara, volví a casa, metiéndome en cama para pensar en lo que me había dicho.

Hoy, veinte años después, y con aquella conversación todavía deambulando por mi cabeza día tras día, he llegado a la conclusión de que mi felicidad, está aquí, está conmigo, está entre mis amigos, mis conocidos, mis enemigos, y la gente que aquí siempre estuvo. Ya que gracias a ellos, el miedo se ha ausentado totalmente de mi vida.

Pero aún no comprendo como pueden definir la felicidad como la ausencia de miedos, es un buen matiz en el camino hacia ella, pero no tener miedo, no otorga la felicidad y no solo la mía, si no que se necesita mucho más. Se necesita una sonrisa diaria, alguien que esté día a día apoyándote, alguien que te deje las cosas claras, alguien de mal humor, para aprender a ser amable, algo por lo que sufrir, algo por lo que llorar, algo por lo que aguantar, para no ceder ante la adversidad.

Trata de sentir placer por todo lo que haces, sonríe, lo repetiré, sonríe, no tienes motivo para estar triste, para llorar, esta es tu felicidad, es tu vida, no conseguirás nada enfadándote con nadie, ni contigo mismo, sé un falso, miéntete si conseguirás desacerte de angustia, échale cara a la vida, y haz que tu entorno disfrute contigo. Recuerda, esta es tu felicidad, basada en los valores y en los pequeños placeres de la vida, un niño africano de ocho años le tiene miedo a la muerte.

-¿Tienes miedo?
-Un poco.
-Al fondo a la izquierda, yo te guío...

jueves, 1 de septiembre de 2011

Verso abstracto.

Cuántas cartas cortas, cuántas caras largas
cuántas casas compras, cuántas cosas cuentas
cuántas moscas enumeras mientras piensas
cuántos cantos susurras a su vuelta

tantos abrazos rotos, tantas sonrisas caídas,
tanto odio, tanta tonta, tanto tonto y tanto podio.
Tantos tantos perdidos, tanta muerte, tanta vida
tanto todo, tanto nada, tanta noche y tanto día.

Mucha miseria, mucha falange, mucha izquierda,
mucha muerte, mucha suerte o mucha mierda.
Mucha loba, mucha suelta, mucha otra calienta,
mucha otra se queda quieta, el resto tiene la boca llena.

Bastante bueno basta, bastante negro,
bastante verde tiene el velo, bastante blanco,
bastante trago y ya no aguanto, bastante amargo,
bastante llevó a su cargo, bastante sufrió, bastante, claro.

Cómo cambia todo un poco, cómo como lodo
como cocos nos colocó, como mocos en un sillón
cómo el ''todopoderoso'' nos tocó, como sin condón
cómo con protección divina, cómo nos creó.